“Oʻzini shafqatsizlarcha fosh qiladigan, qalbining ogʻriqu lazzatlariga devonavor oshiqni koʻrasiz.”
Aziz SaidshoirBatafsil
«Istisno» kitobida koʻnglingizday pok va goʻzal tuygʻularni, oʻziga va dunyoga isyonlarni, ruhning iztiroblariyu mastona raqslarini, dunyoga tushgan har nigohning sheʼrga aylanganiniyu, dilga qadalgan har nigohning kuyga aylanganini, ishqu oshiqlik iqrorlarida oddiy bandasining tasavvurlaridagi devoru qafaslarning vayron boʻlganini koʻrasiz, tashbehu qiyoslardagi tahayyul suratlari va manzaralari ichida bir-bir yashab oʻtasiz.
Oʻzini shafqatsizlarcha fosh qiladigan, qalbining ogʻriqu lazzatlariga devonavor oshiqni koʻrasiz.
Kitobning ilk sahifasidan soʻnggi sahifasiga qadar necha Mehrinozni koʻrasiz: dunyoga hayrat koʻzlarini tikkan, hayajonidan soddagina aytarini aytib tugatolmaydigan Mehrinozdan tortib yillariga gulu tikanlar bilan bostirib kirayotgan oʻz tuygʻularini dunyoni oʻrganayotgan chaqaloqdek bir-bir ushlab koʻrayotgan Mehrinozgacha, odamzodning mukammal siyratiyu tuban aʼmollariga lolu isyonkor Mehrinozdan tortib, bandasiyu bandasini yaratganga oshiqlik oʻrtasida goh hud, goh behud sarsona Mehrinozgacha...
Oʻzini izlab goh yoʻqotib goh topib kelayotgan, goh yurtu otasiga qurbon farzand, goh bir qanoti zanjirda bir qanoti samoda qushday maʼshuqa, goh baxtu xavotir ila bolasining koʻzlariga masrur choʻkkan ona, goh soʻzga ibodatidanu ichilmagan ruh maylardan sarxush shoira Mehrinozlarni koʻrasiz...